आर्मी परीक्षा (Nepali Story)

आर्मी परीक्षा

निश्पट्ट रात थियो । जङ्गलको बाटो थियो । त्यसमाथी झन सिमसिम पानी परिरहेको थियो । खोलो तर्न सक्ने कुरै थिएन । बाटाको भलबाट जोगिएर, लुकेर जानु पर्ने आपत परेको थियो हामी सबैलाई ।

नपु¥याई पनि भएको थिएन । त्यत्रो मेहनत परेको थियो हाम्रो । दिनभरको जङ्गलको ओह्रालो बाटो गएका थियौँ । बाटामा हिड्ने मान्छेबाट जोगिँदै, पाइतालाको चाल सुन्दै त्यहाँसम्म पुगेका थियौँ ।

फेरि त्यो जङ्गलमा ठूला र खतरा जङ्गली जनावर पनि हुन्छन् भन्ने सुनेका थियौँ । नगई पनि भएको थिएन । कहिलेसम्म हामीले चाहीँ हेपिएर, दमित भएर बस्नु ? कहिलेसम्म अरुले दिएको खानु ? यो हाम्रो लागि एक प्रकारको परीक्षा थियो । हाम्रातर्फबाट अलिकति गल्ति भए सबै भताभुङ्ग हुन्थ्यो । हाम्रो काम सफल हुँदैन थियो । मरेर, मरेर त्यहाँसम्म पुगेका थियौँ । खानु न पिउनु भएका थियौँ हामीहरु, रुनु न हाँस्नु भएका थियौँ ।

ऊ पक्कै त्यतै छ भन्ने पूर्ण संकेत हामीले पाएका थियौँ । जङ्गल काटेर पनि गाउँ आउन लागि सक्यो तर उसको घर फेला पार्न सकेनौँ । जङ्गलकै पुछारमा छ भन्ने मात्र सुनेका थियौँ ।

दिनभरि खोज्यौँ । यता जान्छौँ, उता जान्छौँ, खोज्छौँ । कहिँ भेट्दैनौँ । गलि सक्यौँ, भोक पनि लागरथ्यो, तर के गर्नु, भेटे पो ! उसको घर खोज्दै दिन बित्न लागिसक्यो ।

बल्ल बल्ल साँझतिर घर चाहिँ पत्ता लगायौँ । अब झन् होसियारीपूर्वक काम गर्नु थियो । असली कमिलाले फट्याङ्ग्रो मार्नु अघिको तयारी जस्तो तयारी ग¥यौँ । सबैजनाले हातेसाङ्लो बनाएर, लाइन लाएर घर घे¥यौँ पहिले । चाल मारेर घे¥यौँ उसको घर । बिस्तारै ढोकातिर गएर यसो टाउको अलिकति ठाडो पारेर हेरेको त, ऊ त्यहीं ढोकैनेर बसेको रहेछ, आफ्नो पुरानो घर भित्र ।

ऊ पनि भाग्दा भाग्दा गलेर थाकेजस्तो देखिन्थ्यो । यो जङ्गलको छेऊको पुरानो घरमा को नै आउला र मेरो दुश्मन भन्दै ढुक्कले निदाएको जस्तो देखिन्थ्यो । उसलाई छनक पनि थिएन कि उसको काल आफ्नै घर वरिपरि आइपुगिसकेको छ भनेर । एकैछिन् हामी पनि त्यसै चुपचाप लागेर बस्यौँ । ऊ अझ मस्त निदाएपछि हामीलाई पनि आफ्नो काम गर्न सजिलो हुन्थ्यो ।

एकछिन पछि हामीले बिस्तार बिस्तार घेरा दह्रो पार्दै गयौँ । दोहोरो लाइन बनायौँ । एउटा उसको घर नजिकै र अर्को अलिक पर । एक जनाले इसारा गर्ने बित्तिकै जाइलाग्ने सल्लाह भयो । नभन्दै अक्रमणको सङ्केत आयो । कमाण्डो फोर्सको तरिकाले एकैपटक आक्रमण ग¥यौँ । हामी एक दुई जनालाई त पछारी हाल्यो उसले पनि । भाग्न भनेर उफ्रिहाल्यो तर अर्को लाइन पनि थियो हाम्रो अलिक पर । भुइँमुनि लुकेर बसेका थिए अरु साथीहरु । उनीहरुले त्यहीँ समातिहाले । हामी पनि फेरि त्यहीँ पुग्यौँ र मिसियौँ ।

मुड्कीले, लात्तिले, टोकेर, चिमोटेर जसरी भएपनि उसलाई मा¥यौँ । डामैडाम पा¥यौँ उसको शरीर भरी । मुखमा हान्दा हान्दा उसको दाँत सुनिएर यत्रो भएको थियो । गर्दन त चुडिनै लागेजस्तो थियो । भोकका सुरमा कहाँ कहाँ हानियो पत्तै भएन ।  पिल्लिएर होला रगत पनि कस्तो कस्तो भएको थियो वरिपरि ।

त्यति दुःख गरेर मा¥यौँ हामीले । अरुले थाहा पाए हाम्रो ज्यान गयो ! फेरि हामीलाई कमाण्डो फोर्समा पनि राख्दैन थिए । समय त्यही हो अहिलेको जस्तो थिएन । जतिखेर पनि गस्ति हुन सक्थ्यो । तर राति नै भइसकेको हुनाले हामीलाई मान्छेको डर थिएन । अब कोहिको डर थियो भने उही जङ्गलको चिप्लो उकालो बाटो, भल र ठूला जङ्गली जनावरको थियो ।

लास न हो, नलगौँ न त, यहीँ पुरपार गरेर जाऔँ भन्न पनि नहुने थियो । उता अड्डामा हामीलाई पर्खिरहेका थिए । हामीले पनि जसरी भएपनि उसको लास यहीँ ल्याएर देखाई छोड्नेछौँ भनेको थियौँ । हाम्रा चिफहरुलाई पनि हाम्रो कामको प्रमाण चहिएको थियो । यति नगरी हामीलाई कमाण्डो फोर्समा भर्ती नै नगर्ने कुरा थियो त्यो बेला । हामीले जसरि पनि हाम्रो साहस, सोच र काम देखाउनु नै पर्ने थियो ।

अरु केही गर्ने उपाए नै थिएन । सबैजनाले घिसा¥यौँ र तान्यौ उकालोतिर । साथीहरु त दुई दुई जना मिलेर पालैपालो बोकौँ भन्दैथिए । मैले नै मानिन । के को लासलाई बोकि रहने, घिसारेरै लगौँ भनें । उनीहरुले पनि हुन्छ भने र कसैले एउटा खुट्टामा, कसैले हातमा समातेर घिसा¥यौँ रातिउँधो ।

अलिक माथि आइपुगेका थियाँै । जे सोचेका थियौँ त्यही भइदियो । ठूलो भल आयो गल्लीमा । त्यो नतरी घर पुग्न सकिदैन थियो । अर्को बाटो जाउँ भने रातभरिमा पनि घर पुगिदैन । फेरि मुलबाटोमा हिँड्दा अरुको डर हुन्थ्यो । धेरै बेरसम्म भल हेर्दै त्यहिँ बस्यौँ । पानी विदो भएको एक घण्टासम्म भल थियो । त्यो सकिएपछि बल्ल बल्ल कटायौँ । हाम्रो एकजना साथी झण्डै बगेको थियो । बगेको मात्र भए सकिन्थ्यो । केही उपाय नै थिएन । राति कता खोज्नु त्यो धमिलो पानीमा, अनि त्यही नेरको छाँगोमा ।

पाखाको ठूलो ढुङ्गो, चौतरानेरको चेप्टो ढुङ्गो र यहाँ माथिको चिप्ली खेल्ने ढुङ्गामा उसलाई तान्दा हाम्रो सास नै झण्डै गइरथ्यो । जे होस्, भगवानको कृपाले अर्को दिनको बिहानी हुनै लाग्दा हामी अड्डा आइपुग्यौँ । मरेर घर ल्याइपु¥यायौँ उसलाई । अड्डा पुगेर हाम्रो पौरखको प्रमाण देखाउँदा सबैजना खुशी भए । सवैभन्दा बढी खुशी हामी भन्दा कमजोर र अशक्तहरु भए । तिमीहरुको बाबाले त परर तालि नै बजायो । ठूला चिफले तत्काल हामीलाई कमाण्डो फोर्सको जागिरमा सिफारिस गरे । त्यो दिनभीर भव्य भोज ग¥यौँ हामीले । मन परेका कुरा रोजी रोजी खायौँ ।

नाति नातिनाहरुलाई बूढो कमिलाले आफूले जमानामा फट्याङ्ग्रो मारेर घर ल्याएको पौरख सुनाउँदा सुनाउँदै कतिखेर उनीहरु निदाएछन् थाहा नै पाएनछ । सोध्यो, होइन तिमीहरु निदाइसक्यौ ? कोही बोलनन् । निकैवेरपछि सानो नाति बोल्यो ः हजरबुबा ! त्यत्रो दुःख गरेर, मारेर ल्याएको त आफैँले खानलाई पो रहेछ है ?