Creative Writings in Nepali and English

 पाँच मिनेटको प्रेम (लघुकथा) बाग बजार, पुतलीसडक, रत्नपार्कतिर दिनभर घुम्दा घुम्दा र एउटा पनि काम नबन्दा म लखतरान भएको थिएँ । गर्मी पनि उस्तै थियो त्यो दिन । मान्छेको भीड उस्तै थियो सडकतिर र गल्लीतिर ।  चैत वैशाखका दिन न हुन् । सारै लामो लाग्यो त्यो दिन मलाई अझ । सायद काम नबनेर पनि हुन सक्छ । बेलुका पाँच बजे धुलिखेल फर्किने तयारी गरेँ । सडक छेउमा पोलेका मकै खाँदै हिँड्दा कतिखेर बसपार्क आईपुगेँछु थाहै भएन । “दाइ धुलिखेल हो, यता है यता” “पहिले यो जान्छ है” यस्तै भन्दै थिए सहचालकहरु । आफूलाई भने धुलो धुवाँ र थकानले दिक्क बनाएको थियो । म उनिहरूका कुरा सुन्दै नसुनी निकै परको गाडिमा गएर बसेँ । मलाई केहीको हतार थिएन, मात्र बसमा सिट चाहिएको थियो, धुलिखेलसम्म जान । म बसेको पाँच सात मिनेट पछि त्यो गाडीको पालो आयो । मान्छेहरू एकैछिनमा खचाखच भरिए । गाडी गुम्म भयो । टाँ टाँ र टिँ टिँ सुरु भयो । सिँहदरबारसम्म आएको थाहा पाइरथेँ । त्यसपछि निदाएँछु । एकैचोटि बनेपा आईपुगेपछि पो आँखा खुलेछन् । बल्ल ६ः३० भएछ, उज्यालै थियो । निद्रा र मकैले ज्यानमा फुर्ति पनि ल्याइदिएछ । म उसै ओर्लिएँ त्यह...

  अवतारीसँगको भेट     धुलिखेल बसपार्कबाट आधा किलो तिते करेला लिएर कोठातिर फर्किदैँ थिएँ हिजो बेलुका करिब पाँच बजेतिर । चप्पल लगाएर अल्छि पाराले लखर लखर हिँड्दै थिएँ सडक किनारमा । एक हातमा तिते करेलाको झोला र अर्को हातमा बाह्र सयको पुरानो मोबायल थियो । श्रीमतीले अरु केही किन्न सम्झाउलिन् भनेर हातमा नै बोकेको मोबायल थिएँ ।     अलिक वर नयाँ बन्दै गरेको घरनेरि आईपुगेपछि एकजना मान्छे भेँटेँ । पातलो पातलो लामो लामो कपाल भएको र करिब २५ , २६ वर्षको देखिने । चिनेचिने जस्तो पनि लाग्यो मलाई र सोधिहालेँ । “ चिने जस्तो लाग्यो र बोलेको है दाई । हामी कहिल्यै भेट भएको थियौँ पहिला ? म त बिर्सिहाल्छु छिट्टै । ”     “ खै । हुन पनि सक्छ । म पनि उस्तै छु । नचिने पनि केही फरक पर्दैन । फेरि चिनजान गरौँ न ” उसले भन्यो । मान्छे मिजासिलो नै लाग्यो मलाई ।     मैले मेरो सामान्य परिचय दिएँ । शिक्षक हुँ , भोजपुरमा जन्मिएको हुँ भने । ऊ अझ मसँग नजिकिएर कुरा गर्न थाल्यो । ऊ पनि भोजपुरमै जन्मिएको रहेछ ४२ वर्ष अघि । भोजपुरकै गाउँको कुरा गर्यौँ एकछि...

 कथा शीर्षक: रक्सी उनको समयको बहुचर्चित गीत सुन्दै, गहुँ काट्दै थिइन् सुनिता आफ्ना साथीहरूसँग । बाटाभन्दा अलिक तल नै थियो खेतको पाटो । बिहान भरिमा त्यो गहुँ काटीसकेर दश बजे भित्रमा विद्यालय पुगिसक्नु पर्ने थियो । लाइनमा बसेर सबैजनाका अगाडि उठबस गर्न उनलाई धेरै अप्ठ्यारो हुन्थ्यो । ढिलो पुग्नेलाई त्यही सजाय थियो विद्यालयले बनाएको । पल्लो गाउँका एकहुल केटाहरू ओह्रालो लागे खेत माथिबाट । फटाफट हिंड्दैथिए उनीहरू । सुनिता लगायत प्रायः सबैले एकछिन् तिनीहरूतिर नै हेरिरहे । गीत बजीरहेको थियो मोवाइलमा । देब्रे हातले गहुँका बाला छाम्दै थिए र आँखाहरू माथिको बाटामा नै थिए । प्रायः केटाहरू उनीहरूले चिनेका थिए । सबैभन्दा पछाडि नीलो जिन्समा सुनिताकै कक्षामा पढ्ने रोल नम्बर पचास थियो । महेश भन्दा पनि रोल नम्बर पचासले नै चिनिन्थ्यो ऊ । किनकी एकदिन धेरै रक्सी खाएर विद्यालयमा उपद्रो गर्दा प्रधानाध्यापकले साफ चुटेका थिए उसलाई । अनि, रोल नम्बर पचास, त्यसैले पचास पटक उठबस गर्नुपर्छ लाईनमा भनेका थिए । प्रायः गहुँ काट्ने खेतालाहरूले उसलाई चिने । सुनिताले त अझ स्पष्ट थाहा पाइन् कि ती केटाहरू आर्मीको...

                          शक्तिको पुजारी                                                                 त्यसवेला म बाह्र कक्षामा पढ्थेँ । लुगा कपडा ठिकैका थिए तर ज्यानमा मकै भटमास र पानी मनग्य लागेको थियो । दिनहुँ घरमा पाञ्चायनको पूजा हुन्थ्यो । म प्रायः टीका लगाएर स्कुल जान्थेँ ।               त्यो उमेरमा र ती साथीहरूबीच हुनेकुरा भनेका पिटाइ खाने , जिस्क्याउने , कुदी खेल खेल्ने , मौसम अनुसारका फल चोर्ने , धेरै नम्बर आए अरुलाई सिकाइ टोपल्ने आदि हुन्थे । ...