अवतारीसँगको भेट

 

अवतारीसँगको भेट

    धुलिखेल बसपार्कबाट आधा किलो तिते करेला लिएर कोठातिर फर्किदैँ थिएँ हिजो बेलुका करिब पाँच बजेतिर । चप्पल लगाएर अल्छि पाराले लखर लखर हिँड्दै थिएँ सडक किनारमा । एक हातमा तिते करेलाको झोला र अर्को हातमा बाह्र सयको पुरानो मोबायल थियो । श्रीमतीले अरु केही किन्न सम्झाउलिन् भनेर हातमा नै बोकेको मोबायल थिएँ ।

    अलिक वर नयाँ बन्दै गरेको घरनेरि आईपुगेपछि एकजना मान्छे भेँटेँ । पातलो पातलो लामो लामो कपाल भएको र करिब २५,२६ वर्षको देखिने । चिनेचिने जस्तो पनि लाग्यो मलाई र सोधिहालेँ । “चिने जस्तो लाग्यो र बोलेको है दाई । हामी कहिल्यै भेट भएको थियौँ पहिला ? म त बिर्सिहाल्छु छिट्टै ।”

    “खै । हुन पनि सक्छ । म पनि उस्तै छु । नचिने पनि केही फरक पर्दैन । फेरि चिनजान गरौँ न” उसले भन्यो । मान्छे मिजासिलो नै लाग्यो मलाई ।

    मैले मेरो सामान्य परिचय दिएँ । शिक्षक हुँ, भोजपुरमा जन्मिएको हुँ भने । ऊ अझ मसँग नजिकिएर कुरा गर्न थाल्यो । ऊ पनि भोजपुरमै जन्मिएको रहेछ ४२ वर्ष अघि । भोजपुरकै गाउँको कुरा गर्यौँ एकछिन्  । मेले सोधेँ, हेर्दा त ४२ वर्षको जस्तो देखिनु हुन्न त ?

    उसले हाँस्तै भन्यो “यो मेरो दोश्रो अवतार हो । म अवतारी हुँ । म अहिले २४ वर्षको छु ।”

    डर लाग्यो मलाई । उसको अनुहार पनि हेर्न सकिनँ एकछिन । बोली पनि अड्कियो । शायद ऊ यस्ता कुरामा बानी परेको थियो अनि आँफैँ बोल्यो, “अचम्म मान्नु पर्दैन दाई, यस्तो हुन्छ ।”

    डर त अझै थियो मनमा । त्यही पनि के गर्ला र यसले भनेजस्तो लाग्यो । मैले खासमा अवतारी हुन्छन् भन्ने मात्र सुनेको थिएँ । भेटेको थिइनँ । भेटेको बेला गफ गरौँ गरौँ जस्तो लाग्थ्यो मनमनै । तर यो सब नभेट्दा खेरिको कल्पना मात्रै रहेछ । अलिक गफ गरुन्जेल हामी धेरै माथि आईपुगेका थियौँ ।

    कुरा अगाडी बढाउँदैँ मैले फेरि सोधेँ, “अनि तपाईँ अघिल्लो जन्ममा भएका सब कुरा सम्झिनुहुन्छ त ?”

    उसले मलाई चिया खाँदै गफ गर्ने हो त एकछिन ? भन्ने प्रतिप्रश्न ग¥यो । मलाई ऊसँग होटेलभित्र जान मन लागेन र ईसारा गर्दै ट्रक पार्किङ्गको घुम्ति चिया पसलतिर बसौँ न त एकछिन् भने । त्यतै गयौँ र दुध चिया बनाइदिन भन्यौँ । ती साहुनीसँग मेरो सामान्य चिनजान पनि थियो । मलाई त्यति डर पनि नहुने त्यहाँ ।

    म हिजो अस्ति आफैँले देख्दाखेरि पनि वास्तै नगर्ने छिमेकिलाई परैबाट अमुक अभिभादन गर्थेँ त्यहिँ बसिबसी ता कि अवतारीलाई लागोस् यसका चिनजान धेरै रहेछन् यतातिर ।

    गफको क्रममा उसले भन्यो “यो अवतारको कुरै नगरौँ । अहिले म २४ वर्षको छु तर आज भन्दा २५,२६ वर्ष अगाडी पनि म यस्तै थिएँ । ठ्याक्कै यस्तै । यसरी नै हिँड्थे तर ठाउँ अर्कै थियो । यस्तै बोल्थेँ तर साथी अर्कै थिए । यत्रै थिएँ, अग्लो पनि र दुब्लो पनि । राजनितिक, सामाजिक र आर्थिक रुपले पनि यस्तै थिएँ । अहिले पनि उस्तै छु । उ बेलाको गाउँको कुरा पनि सम्झिन्छु र अहिलेको शहरको कुरा पनि सम्झिन्छु ।”

     धेरै गफ भए चिया पिउन्जेल । उसका अनुसार उसमा पहिलेमा र अहिलेमा    खासै परिर्वतन भएको छैन ।

    झ्याप्पै साँझ पर्न लागेकाले भोलि पनि यतै भेटेर चिया पिउँने सर्तमा त्यहाँबाट निस्क्यौँ । मेरो कोठा आइपुग्न लाग्दासम्म हामी सँगै थियौँ । मसगैँ किन आएको होला यो मान्छे जस्तो पनि मलाई लाग्यो । छोरीले कोठैबाट देखिछे मलाई र बोलाई, “बाबा कति ढिलो आउनु भएको ?”

    म झसङ्ग भएँ । हतार हतार मेरो अवतारी साथिलाई म भित्रै लुकाएँ र भनेँ, “एकजना साथी भेटियो बाटोमा अनि ढिलो भयो छोरी ।” 

    “को साथी ? कहाँको साथी ? सर हो ?” भनेर सोध्दै थिई । मैले उसै “हो ।” भनेर टारीदिएँ । ऊ पनि सर नै हो क्यारे !