लघुकथा : मुस्ताङ चिया कम्पनी
- आत्माराम न्यौपाने, भोजपुर
- बाबा ! म दुई चार वर्ष मुस्ताङ गएर बस्नु पर्यो है ?
- पर्दैन जानू । किन जानु पर्यो त्यहाँ ?
- एउटा व्यवसाय गर्नुपर्यो बाबा, एउटा कम्पनी खोल्नु पर्यो त्यहाँ गएर ।
- व्यवसाय गर्न त्यहाँका मान्छे यता आउँछन्, तँ चाहिँ यहाँबाट मुस्ताङ ! पर्दैन केको कम्पनी खोल्ने नि त्यहाँ गएर ?
- मुस्ताङ चिया कम्पनीको कागजात तयार पारेको छु अहिले । हेरौँ अरू पनि केही हुनसक्छ ।
- तेरो टाउको ! ती सुख्खा डाँडामा के चिया कम्पनी खोल्छस् ? फेरि तँ विज्ञानको विद्यार्थी के व्यापार गर्छस् ?
- त्यो त कम्पनीको नाम पो त बाबा ! त्यहाँ गएर एक दुई ओटा परीक्षण गरेर आउनु छ खासमा । त्यता भए फराकिला ठाउँ छन्, यसो अलिअलि पैसा दिए मान्छे मानिहाल्छन्, पुलिस पत्रकार पनि पुग्दैनन्, छ के धेरै फाइदा छ त्यता । तपाइँलाई धुवाँको एलर्जी पनि छ यता ।
- योजना चाहिँ के छ तेरो ? सुना त ल ।
- खासमा मलाई रामको जस्तै तीर बनाएर परीक्षण गर्नु छ के बाबा ! मारी सकेपछि फर्किएर आफ्नै हातमा आउने खालका ।
- हावा कुरा नगर । ती दन्ते कथा हुन्, त्यस्तो हुन्न ।
- परिक्षण नै नगरी कसरी हुन्न भन्नु । डोरीले हुत्याएको भरमा भित्री भागमा बारूद सहित भएको तीर अगाडि जान्छ र मार्छ, अब त्यही बेला टुप्पाबाट बारुद बाल्न सकेँ भने त फर्किएर आउन पनि सक्छ नि ! परीक्षणका क्रममा अलिअलि सोझासाझा जनावर मर्लान् त्यो बेग्लै कुरा हो ।
- अरू पनि केही छ कि भन्न ?
- छ नि । सुदर्शन चक्रको पनि परीक्षण गर्नु छ बारुद हालेर । जाँदा सुल्टो घुम्दै जाओस्, काम सकेर आउँदा उल्टो घुम्दै आओस् । आधा बाङ्गो बुमर्याङ त फर्किन्छ भने, पूर्ण गोलो चक्र कसो नफ़र्किएला ! सफल नै भएँ भने त्यहाँबाट अलिक टाढा उत्तर दक्षिणमा पनि प्रहार गर्न मिल्छ, जान्छु है बाबा !
- ल जा जा तर होशियार हुनू नि ।
- आहा ! मेरो मुस्ताङ चिया कम्पनी (एम् सी सी) पास भयो !!
Comments
Post a Comment