मलामीहरूप्रति

मलामीहरूप्रति 65

उड्दो प्राण घनन्न बज्छ नभमा, यो शंख बज्दैछ झन् ।

मेरो लास यहाँ सरक्क खटमा, यी वाक्य झन् बन्द छन् ।

मेरो अन्तिम कालमा सँगसँगै, आयौ मलामी यहाँ ।

आफ्नै बन्धु र मित्र हो भनिकनै, अप्यौ{ तिलानी ममा ।१।

तिम्रो साथ नबिर्सिने क्षण भयो, आयौ मलाई लिन ।

आत्मा यो उनको महेश शिवको, फिर्ता उनैमा दिन ।

पानीमा, कुशमा र शुद्ध तिलमा, आत्मा छ यो आश्रित ।

तिम्रो हात तिलाञ्जली म पिउँला, श्रद्धा मिठो मिश्रित ।२।

खाली पाउ र टोप छैन शिरमा, बोकेर ल्यायौ यहाँ ।

तिम्रो यो ममता दया र करुणा, सम्झन्छु सम्झिन्न म ।

जाऊ स्वर्ग भनी पवित्र मनले, आगो लागाई दिनू ।

बोकेका अब दाउरा यदि भए, मुर्दा जलाई दिनू ।३।

आगो दन्दन गर्छ यो वदनमा,  ती पीर तिम्रा जलून् ।

बुर्कीका वलले त खेतभरिमा, ती अन्न राम्रा फलून् ।

हिँड्दा जो पथमा खसाल्दछ टीलो, लक्ष्मी बनून् दाहिना ।

पानीले जसले पखाल्दछ चिता, आस्था बनोस् कञ्चन ।४।

हे प्यारा सुन बन्धु मित्र जनहो ! फर्केर जाऊ घर ।

यो हो सत्य शरीर मर्छ सबको, संसार के पो छ र !

ईष्र्या, रोष, घृणा र कल्पष सबै, टिप्दै र फाल्दै गर ।

माया, सत्य र पूण्यकर्म दिलमा, खोजेर भर्दै गर ।५।

आरति 66

हे श्री सूर्य बिहानको नमन यो, गर्दैछु यो आरति ।

अर्घौतो छ पवित्र थाल करमा, यो अर्घको आरति ।

घुम्छौ फन्फन वेगले भुवनमा, हे विश्वका सारथी !

घुम्दै देख्छु सधैँ यतातिर तिमी, गर्छौ ममा आरति ?

मेरो केन्द्र सदा तिमी सब जगत्, हे सूर्य ! हे भाष्कर !

तिम्रो को हुँ म ? घुम्दछौ वरिपरी, आफ्ना उठाई कर ।

तिम्रा साथ सदैव देख्छु गतिलो, थाली छ गोलो उता ।

बाल्छौ दीपक टल्कँदो छ घर यो, तिम्रो कृपाले यता ।

गर्दा आरति यो बिहान दिनमा, बत्ती उता बाल्दछौ ।

गर्दा आरति साँझमा त घरमा, बत्ती कतै सार्दछौ ।

आफैँ उल्लु भएँ म आज किन हो ? को बस्छ यो केन्द्रमा ?

तिम्रो केन्द्रतिरै म बस्छु कि कसो ? छौँ वा दुवै केन्द्रमा ?

द्यौता नै यदि हौ भने भुवनमा, यो रात्रि कालो किन ?

पूर्णैपूर्ण भयौ भने गगनमा, आलो र पालो किन ?

आधा सूर्य कतै मभित्र रहने, मारेर लान्छौ भने ।

सिङ्गै बाँच बनेर एक गतिलो, आऊ मलाई लिन ।

तिम्रो आरति गर्छु नित्य म यहाँ, सिङ्गो छ को ? चूर्ण को ?

मेरो आरति सूर्य गर्दछ भने, को अंश हो ? पूर्ण को ?

द्यौता खोज्न हतारिने मनुज हो ! सोचौँ न एकै छिन ।

कल्ले आरति गर्छ आज कसको, द्यौता ल को हो भन ।

वाचा 67

लाखे है कविता म आउँछु भरे, पर्खेर बस्नू तिमी ।
केटो यो त अवश्य आउँछ भनी, लर्केर बस्नू तिमी ।
आँखा गाढ्न तयार छन् सबजना, तर्केर बस्नू तिमी ।
गर्दै नाटक जान्न जान्न म भनी, झर्केर बस्नू तिमी ।

तिम्रा निम्ति भनेर रात दिनमा, यी सूत्र घोक्दै छु म ।
तिम्रै निम्ति भनेर काव्य गतिला, छानेर बोक्दै छु म ।
लाई बार निबन्ध, नाटकहरू, छेकेर बस्दै छु म ।
तिम्रै रूप छ वक्षभित्र मुटुमा, बोकेर जाँदै छु म ।

प्यारीकासँग साथ छुट्न नसकी, मर्दो चखेवासरी ।
उस्तै प्राण लिएर हेर म हिँडे, एक्लो परेवासरी ।
यस्तै हो सबको छ पेट पहिले, भर्नै प¥यो जे गरी ।
पक्का भेट्न म आउँनेछु कविता ! वाचा नतोड्ने गरी ।

सारी चट्ट सुहाउँने शिखरिणी, चोलो छ यो तोटक ।
लामो पार्न र बेर्नओर्न पटुकी, शार्दूलविक्रीडित ।
लाऊ गाजल स्वागता नयनमा, झुम्का बनून् स्रग्विणी ।
टीको त्यो उपजाति, शम्भु सिउँदो, त्यो कण्ठमा रागिणी ।

बन्नू जग्जग बेहुली अनि तिमी, हेर्नू मलाई भरे ।
मायाले बलले सरक्क करले, बेर्नू मलाई भरे ।
सारा उत्तम कर्मका फलहरू, जो ल्याउनेछु भरे 
खाई टन्न अघाउनू र मसँगै, त्यो रात काट्नू भरे ।

इच्छाको नदी 68

यौटा सूर्य उदाउँने समय हो, यो मिर्मिरे काल हो ।
सारा चेत खुलाउँने समय यो, यो ब्यूँझिने काल हो ।
सन्ध्या यो पहिलो बिहान दिनको, यो आरति काल हो ।
लाखौँका सपना यहाँ सुरु हुने, साकारको काल हो ।

छन् धेरै पुरबासमा शहरमा, नौला यहाँ मानिस ।
धेरै पौरख गर्न हिम्मत हुने, फालेर यो आरिस ।
मान्छेका बह छन् यहाँ रहर छन्, लाखौँ करोडौँ यहाँ ।
श्री सूर्योदयकालका सँगसँगै, ती स्वप्न खोज्छन् यहाँ ।

इच्छाको छ नदी सलल्ल बहने, पुग्ला गरे जाँगर ।
बग्दो यो छ नदी त रात दिनमा, खोज्दैछ ऊ सागर ।
इच्छा टल्टल टल्किँदो छ रहमा, श्री सूर्य झन् टल्किने ।
मान्छे झन् कति जोसले र बलले, गन्तव्यमा लम्किने ।

राम्रो विम्ब यहाँ म देख्छु सरिता, यो चित्रको साथमा ।
अर्को विम्ब दुरुस्त देख्छु सबिता, यो चित्रको माथमा ।
पृथ्वीका जलदेखि माथि नभमा, मान्छेहरू छन् सबै ।
हिँड्दामा सब यी निरन्तर गरी, गन्तब्य पुग्छन् सबै ।

घरबेटीको सन्देश 69

पाँचै भूत मिली बन्यो घर बडो, साह्रै छ राम्रो तर ।

अर्कै मालिक बस्छ यो घरतिरै, यी भूत छन् नोकर ।

पाँचै इन्द्रियबाट माग्छ उसले, भाडा नराम्रो सधैँ ।

जे जे माग्छ मिठो ल इन्द्रियहरू, टक्र्याइदिन्छन् अझै । १

कस्तो मालिक बस्छ यो घर भनी, जान्ने इरादा गरी ।

लागेँ एक बिहानमा घरतिरै, भेटेर बोलौँ भनी ।

खुल्ला छन् दसद्वार बन्द नहुने, आश्चर्यको यो घर ।

खोजेँ फन्फन भित्र बाहिर कतै, भेट्तै नभेट्ने तर । २

को बस्छन् घरभित्र एक मनुवा, अर्कै छ वा नश्वर ।

वा छन् यी शिव राम कृष्णसरिका, वा हुन् नयाँ ईश्वर ।

हेर्दै बस्छु बिहान साँझ दिनमा, बस्छन् यिनी खै कहाँ ।

आफैँ फेरि विचार गर्छु मनमा, छैनन् कतै रूपमा । ३

कुर्दा धेर अबेर रात दिनमा, झन्डै भएँ सालिक ।

भन्छन् नोकर ती बसेर मसँगै, आयो, गयो मालिक ।

आएको पनि चाल हुन्न यिनको, दौडी कहाँ यी गए ।

अर्को भन्छ सँगैबसी नजिकमा, सन्देश छोडी गए । ४

छायातत्व हटाइदे हृदयको, देख्लास् तँ मेरो मुख ।

मायातत्व हटाइदे मगजको, भोग्लास् म जस्तै सुख ।

तेरो त्यो घर तुच्छ जीर्ण अपुरो, भत्कन्छ बिग्रन्छ यो ।

मेरो यो घर पूर्ण, शुद्ध छ अहो, भत्कन्न बिग्रन्न यो । ५

यस्ता यी घर मांसपिण्ड जति छन्, जल्ने खरानी हुने ।

छैटौँ इन्द्रिय यो अझै अगतिलो, केले पखाल्ने धुने ।

यस्ता उत्तर सोधखोज नगरी, भेटिन्न देखिन्न म ।

सत्सङ्मा पस ध्यानमा बस सधैं, आएर भेट्नेछु म । ६

गुरुहरूप्रति 70

देख्यौ बीज मभित्रको हृदयको, रोप्यौ र हाल्यौ जल ।

आयो एक टुसो उही हृदयको, ल्याएर हाल्यौ मल ।

फाल्यौ ती सब झारपात जति छन्, चुँड्दै निमोठ्दै गरी ।

लायौ बार तिखा तिखा घँगरुका, मार्लान् अरूले भनी । १

बाह्रैमास खटेर रात दिनमा, माटो दियौ हातले ।

ढाक्यौ घाम र राप नत्र म छिटै, मर्ने थिएँ तापले ।

उप्केरा अनि गोडमेल छ सधैँ, माया ग¥यौ होसले ।

हाल्यौ ओत ममा विचित्रसँगले, के मर्दथेँ ओसले । २

लाग्यो ज्यान हलक्क बोट म भएँ, हाँगा पलाए अरू ।

थाल्यौ गर्न ल रेखदेख गतिलो, भोकै बसेरै बरु ।

देख्यौ यी जब कोपिला हृदयका, हाँस्यौ मजाले तिमी ।

तिम्रो पौरखले सुवास भरिँदा, आनन्द मान्थ्यौ तिमी । ३

तिम्रो नै म हुँ कोपिला अब फुलेँ, खै के गरूँ अर्पण ?

आफैँ फूल बनी म आज दिनमा, अर्पन्छु यो जीवन ।

जस्तो फूल फुलेँ फुलेँ फुलिगएँ, उस्तै छ यो अर्पण ।

श्रद्धाभाव मिसेर गर्दछु नमः, स्वीकार यो अर्पण । ४

बन्दाबन्दीका कविहरूप्रति 71

दिया यी उज्याला र बत्ती उज्याला ।

थपे तेल संस्कारको झन् उज्याला ।

बने मृत्तिका चूर्ण आकार पाई,

डढे रापमा तापमा झन् उज्याला । १

उही रापले तापले आज आई ।

बने काव्य नौला सुबाटो समाई ।

गरे देशको प्रेम भाषा रमायो,

र नेपाल हाँस्यो मिठा गीत गाई । २

दिई यो उज्यालो बने मैन जस्ता ।

नबल्दा नजल्दा त वेचैन जस्ता ।

कला छन्द साहित्यको रूप हेर्दा,

पुराना यिनी काव्यका ऐन जस्ता । ३

सफा पोखरीमा ल नारा भरून् यी ।

पिऊँ घट्घटी छन्द धारा बगून् यी ।

शताब्दी दिउन् दैवले आयु स्वस्थ,

उज्याला स्वयम् सूर्य तारा बनून् यी । ४

बन्दाबन्दीका गजलकारहरूप्रति 72

म सोझो छु सोझै रहौँला कि नाइँ ।

म जस्तो छु उस्तै रहौँला कि नाइँ । १

छ गर्मी बसौँ भित्र आऊ न भन्दा,

डराई म भित्रै पसौँला कि नाइँ । २

हिजो बातमा अन्त फस्दै नफस्ने,

तिमीले भनेमा फसौँला कि नाइँ । ३

सदा बासको निम्ति आफ्नै छ डेरा,

त्यतै रात पर्दा बसौँला कि नाइँ । ४

तिमीले इसfरा गरे प्रेमको झन्,

अँगालो मिठो यो कसौँला कि नाइँ । ५

बन्दाबन्दीका मुक्तककारहरूप्रति

मलाई छ थाहा तिमी छौ मजस्तै ।

तिमी जान्दछौ यो कुरा झन् मजस्तै ।

तिमी दाहिने नेत्र बन्दा म देब्रे,

नभेट्दा नदेख्दा त रुन्छौ मजस्तै ।

बन्दाबन्दीका गाउँखाने कविता लेख्नेप्रति

प्रश्नः

बिहानै म उठ्दा नउठ्दै सदैव ।

म देख्दैछु नौलो नयाँ प्रश्न एक ।

भनी गाउँखाने कडा प्रश्न सोध्ने ।

ल भन्नुस् त को हो पु¥याई विवेक ?

उत्तरः

म उठ्दा नउठ्दै सकी नित्य काज ।

सधैँ गाउँखाने र खाने समाज ।

निली गाउँ जम्मै अघाउन्न भन्ने,

उनै हुन् उनै हुन् उनै कोषराज ।

झरी 73

हे आकाश ! नरो नरो अब नरो, रोएर के हुन्छ र ?

झार्दै आँसु छिटो दुई नयन यी, धोएर के हुन्छ र ?

तेरा ती पिरका कथा विरहका, को नै यहाँ सुन्छ र ?

साह्रै दिक्क भइस् भनेर तँसँगै, आएर को रुन्छ र ? १

मेरा निम्ति नरोइदे अब अरू, झर्दै झरी दर्दरी ।

उस्तै हालतमा म हुन्छु मनमा, यी नेत्र छन् धर्धरी ।

आफैँ झार्छु र टिप्छु आँसु सब यो, तैँले टिपेझैँ गरी ।

आफैँ भिज्छु भिजाइदिन्छु अब लौ, आफैँ बनौँला झरी । २

सातै सागर छन् मभित्र मुटुमा, बग्ने अरू छन् नदी ।

तापैताप छ भित्र बाहिर उँभो, तातो छु आगोसरी ।

सोस्दै यो जल तापले दिनदिनै, त्यो वाफ साँच्दै गरी ।

चिस्याएर म झार्छु नेत्र तटमा, आफ्नै छ मेरो झरी । ३

तेरो आँसु तरक्क झर्छ भुइँमा, छाता हरायो कता ।

मेरो आँसु रुमालमा र करमा, को देख्छ यो वाध्यता ।

तेरो त्यो ऋतुमास वर्ष दिनमा, बर्सन्छ एकै झरी ।

मेरो बग्छ झरी त वर्ष दिनमा, बर्सात वर्षैभरि । ४

प्रेमालाप 75

प्रेमालाप सधैं म गर्दछु यहाँ, एक्लै छु एक्लै तर ।

एक्लैमा पनि बात हुन्छ रसिलो, के प्रेम बेग्लै छ र !

आफैँ प्रश्न म गर्छु उत्तरहरू, आफैँ म दिन्छु स्वयम् ।

मिल्दा उत्तर प्रश्नका गजबले, आफैँ म हाँस्छु स्वयम् । १

आफैँ सोध्छु नयाँ कुरा खबर यी, सञ्चो बिसञ्चो पनि ।

आफैँ भन्छु सबै ठिकै छ अहिले, आराम सञ्चै भनी ।

हाँस्दै प्रश्न म गर्छु हाँस्छ मन यो, एक्लै बसी रातमा ।

एक्लै हुन्छु तथापि मान्छु जहिले, हुन्छिन् उनी साथमा । २

बोल्दामा जब नाम लिन्छु उनको, बेग्लै छ अर्को थर ।

निन्द्रामा पनि नाम लिन्छु कि भनी, लाग्दै छ अर्को डर ।

हे प्यारी ! सपना बनी अब छिटै, आऊ न मेरो घर ।

एकै गोत्र बनून् दुवै मनहरू, एकै बनोस् यो थर । ३

बोली बन्द गरिन् कुनै समयमा, लौ के भयो सोच्दछु ।

आफैँ कारण खोज्छु एक गतिलो, माफी उसै माग्दछु ।

हाँसिन् खित्खित ओठमा, वचनमा, आनन्द यो जिन्दगी ।

हेरिन् प्रेम भरी दुवै नयनले, आहा ! भयो जिन्दगी । ४

कोल्टे फेर्छु र हेर्छु देख्दिन कतै, बौलाउँझैँ लाग्दछ ।

हेर्दै चित्र म भित्रको हृदयको, बोलाउँझैँ लाग्दछ ।

मेरी नै यदि हौ भने अब सधैँ, यो रात काटौँ सँगै ।

नौला बात गरौँ, रमौँ सँगसँगै, यो प्रेम साटौँ सँगै । ५

शीर्षक: बिदाइ 76

मेरी आमा, अब म कसरी, छोड्नु यो काख तिम्रो ।

मेरा बाबा, अब म कसरी, छोड्नु यो साथ तिम्रो ।

भ्राता मेरा, अनुज कसरी, तोड्नु यो साथ तिम्रो ।

साथीसङ्गी, भन न कसरी, मोड्नु यो प्रीत तिम्रो । १

पोते रातो, अझ तिलहरी, साथमा आज हेर ।

रातै सारी, अनि छ सिउँदो, माथमा आज हेर ।

नारीको यो, चलन पनि हो, कर्म संस्कार हो यो ।

जानै पर्ने, पतिसँग उतै, धर्म संसारको यो । २

जाऊँ जाऊँ, पनि छ मनमा, लाज सङ्कोच थोरै ।

ब्यौला राम्रा, कुसुमसरिका, प्रीत गाढा छ मेरै ।

मन्दाक्रान्ता, मनमुटु भयो, मन्द आक्रान्त धेरै ।

हिँड्नै लागेँ, िप्रयवर सँगै, साथ छन् यी मनेरै । ३

पाखा बारी, चउर हरिया, याद राख्नू मलाई ।

पानी धारो, मन मगजमा, याद राख्नू सजाई ।

खोलानाला, रनवन सबै, फूलझैँ मुस्कुराई ।

जानै लागेँ, अब गर बिदा, आज मेरो बिदाइ । ४

न्यानो माया, अपरिचितको, प्यार धेरै म पाऊँ ।

दोस्रो मेरो, असल घर यो, कर्मले झन् सजाऊँ ।

सम्झी प्यारा, विगत दिनका, तिर्सना मेट्नलाई ।

छुट्टी मागी, पछि म कहिले, आँउला भेट्नलाई । ५

बत्ती नबाल्नू भरे 77

हे प्यारी ! सुन एक बात नमिठो, चिन्ता नगर्नू भरे ।

पर्दा झिस्मिस साँझको समयमा, बत्ती नबाल्नू भरे ।

जे जे खेप्नु थियो भयो बितिगयो, सम्झाउलान् है भरे ।

आफैँ सम्झ अरू दह्रो मुटु गरी, बत्ती नबाल्नू भरे । १

माताश्री जब सुन्नुहुन्छ पिरको, यस्तो नराम्रो कुरो ।

बग्ला आँसु तरक्क नेत्र डिलमा, सम्झेर सानो भुरो ।

सारी छेउ लिएर एक करले, त्यो आँसु पुछ्दै गरे ।

हे आमा ! अनुरोध गर्छु अहिले, बत्ती नबाल्नू भरे । २

मेरो आयु तँ ले, भनी अझ बुबा जो थप्नुहुन्थ्यो अघि ।

बाँचौँझैँ पनि लाग्दथ्यो मनमनै, त्यो आयु थप्दै गरी ।

उल्टो काल भएछ आज किन हो, ती काल अन्तै सरे ।

हे बाबा ! म गएँ ल आयु सकियो, बत्ती नबाल्नू भरे । ३

बुझ्ने छन् बहिनी दिदी सबजना, चेलीहरू छन् जति ।

अर्को वर्ष तिहार रोकिन गयो, यो माइतीको खति ।

सुर्कामा अब फूल यो मखमली, बेर्ना नसार्नू हरे ।

खोपामा छ दियो र तेल बिटुलो, बत्ती नबाल्नू भरे । ४

प्यारा मित्र ! ल गाउँका सहरका, आजै म टाढा गएँ ।

नौला यी कविता मिठा रहरका, आजै म सक्दो भएँ ।

मेरौ ज्यान रहेछ विम्ब ननिको, त्यो विम्ब देख्नू भरे ।

ढल्दा भाष्कर साँझमा गगनमा, बत्ती नबाल्नू भरे ।

आगो 78

म छैन आज के भयो, अरू त छन् नि साथमा ।

बिसञ्च सञ्च के छ हो, भनेर सोध्न गाथमा ।

हरेक नेक दाउरा, बिहानमा र साँझमा ।

तिमी समीप बल्दछन्, खुसी दिएर साथमा ।

ठिकै छ जे भयो तिमी, रमाउँनू यसैगरी ।

दिएर ताप अग्निको, तताउनू यसैगरी ।

रमेर दाउरासँगै, प्रकाश बाल प्रीतको ।

प्रफुल्ल बाँच प्रेममा, सुदीप देख प्रेमको ।

उमेर ढल्किँदै गयो भने बुढेस कालमा ।

सकिन्छ निभ्छ वैँस यो, अँगार काठ काठमा ।

यता नहाँस जिन्दगी, उमङ्ग रुन्छ देहमा ।

उता नसाँच जिन्दगी, अभाव छैन गेहमा ।

जता छ अग्नि दन्किँदो, उतै घँचेट दाउरा ।

ठुटा मुढा यतै रहुन्, चिसा झिँजा ल बाहिर ।

जसै सकिन्छ दाउरा र अग्नि निभ्न थाल्दछ ।

झिँजा जलाउँनू तिमी, ठुटो झरर्र बल्दछ ।

जलेर शुष्क भष्म हुन्, झिँजा ठुटा कि दाउरा ।

अँगार बन्छ मृत्तिका, म बन्छु फेरि आँकुरा ।

हलक्क बढ्छु प्रेममा, म प्रेम हैन भन्दिनू ।

सरक्क फुल्छु फूल यो, म फूल हैन भन्दिनू ।

तिमी नदेख कोपिला, म फूल नै फुलेँ भने ।

तिमी नदेख बोटका, जराजुरी मरेँ भने ।

खुरुक्क काट आज नै, छ बञ्चरो यतै कतै ।

र दाउरा बनाउँनू, जलाउँनू यतै कतै ।

छन्दः मदिरा, शीर्षकः मदिरा 79

दे मदिरा मदिरा मदिरा मदिरा, मदिरा मदिरा अझ दे ।

मात्छु म आज त नाच्छु म आज त, होस गुमाउँछु आज त दे ।

राम म सुन्छु र राम म देख्छु र, राम म गाउँछु आज त दे ।

दे मदिरा मदिरा मदिरा मदिरा, मदिरा मदिरा अझ दे ।

रावण काट्छु बिभीषण पाल्छु र, फाल्छु अरू जति दुष्ट सबै ।

प्रीत म लाउँछु गीत म गाउँछु, वानर यो हनुमानसँगै ।

यो छ सुधारस पान म गर्दछु , तृप्त म बन्छु न आज त दे ।

दे मदिरा मदिरा मदिरा मदिरा, मदिरा मदिरा अझ दे ।

ध्यान म गर्दछु नेत्र म खोल्दिन, बस्छु र कस्छु म कुण्डलिनी ।

नाक छ वाण छ सास छ तीर छ, जान्छु ल आज म युद्धजिमी ।

निश्चित निश्चित भन्छु ल आज त, बन्छु हराम म आज त दे ।

दे मदिरा मदिरा मदिरा मदिरा, मदिरा मदिरा अझ दे ।

लक्ष्मण भेट्नु छ अङ्गद हेर्नु छ, यो वनबास म आज हिँडेँ ।

त्यो परिवार जता छ म जान्छु ल, कुद्छु म पुग्छु म आज हिँडेँ ।

सागर तर्नु छ पीपल चढ्नु छ, लौ न गिलास भरी अब दे ।

दे मदिरा मदिरा मदिरा मदिरा, मदिरा मदिरा अझ दे ।

बोक्छु खराउ र भेट्छु जटायु र, सोध्छु म यो पथ आज भरे ।

राम र लक्ष्मण नाम भजी अब, बुझ्नु छ को कति पार तरे ।

नाउ म चढ्दछु जीवन तर्दछु, ईश अँगाल्छु म आज भरे ।

दे मदिरा मदिरा मदिरा मदिरा, मदिरा मदिरा अझ दे ।

टुँडाल 80

मेरो मन्दिर पूर्ण शुद्ध छ यहाँ, फर्की नआऊ तिमी ।

ढोका बन्द गरेर बस्दिनँ यहाँ, तर्केर जाऊ तिमी ।

तिम्रा दृष्टि कुदृष्टि छन् नयनमा, पर्दैन के आउनू ।

तिम्रो सोच सदैव भ्रष्ट मतिको, पर्दैन के धाउनू ।

नाप्छौ हात र पाउ यो वदनका, होचा र मोटा भनी ।

खोज्छौ हेर्न शरीरका रङहरू, काला र गोरा भनी ।

हेर्छौ रूप र अङ्ग, ढङ्ग जति छन्, बोल्छौ मिठो तालले ।

के देख्छौ यसरी कुरा अब तिमी, के बुझ्नु यो चालले ।

खोल्छौ वस्त्र सरक्क रात दिनमा, ढोका उघार्छौ उता ।

देख्छौ मख्ख परी टुँडाल गतिला, जो काष्ठका हुन् कला ।

तिम्रो मूर्ति यहाँ पुजिन्छ यसरी, यो पुष्पको अर्पण ।

तिम्रा निम्ति टुँडाल मूर्ति भगवान्, देख्छौ स्वयम् दर्पण ।

मेरा यी दसद्वार बन्द नहुने, पर्खाल नाघ्छौ तिमी ।

मूर्दा झैं सब यी टुँडाल रमिता, जीवन्त देख्छौ तिमी ।

मैलो त्यो दिलमा दिमागभरिमा, जुत्ता फुखाल्छौ उता ।

आत्माको भगवत्स्वरूप छ यहाँ, खुट्टा पखाल्छौ उता ।

ठोकी टाप खुरुक्क अन्य जगमा, बाटो तताऊ कतै ।

बत्ती बाल कपासका टलटली, ती नेत्र सेक्नू कतै ।

लाऊ चन्दन लेप ठप्प शिरमा, टीको लगाऊ तिमी ।

मेरो मन्दिरमा छ भाव असली, फर्की नआऊ तिमी ।

अटेरी 81

भनेको नमान्ने म आफैं अटेरी ।

अरूको कुरा के म आफैं अटेरी ।

यसो गर्नु पर्दैन भन्दैछु आफैं ।

उही गर्न खोज्दैछु आफैं अटेरी ।

जता जे छ राम्रो उही हेर्नुपर्ने ।

नहेर् भन्छु मान्दैन आँखै अटेरी ।

नखा है नखा है बडो रोग लाग्ला ।

म भन्दैछु खाँदै छ दाँतै अटेरी ।

जता मिल्छ यो स्वाद चोक्टा कि झोल ।

उतै चाख्न खोज्दैछ जिब्रो अटेरी ।

गरे काम थोरै त मिल्नेछ मेवा ।

म जा जा सधैं भन्छु तिघ्रो अटेरी ।

उठी नित्य सन्ध्या गरेस् योग भन्दा ।

सुनेरै नमान्ने म कस्तो अटेरी ।

म आफैं यहाँ वा कि अर्कै छ कोही ?

भनेकै नसुन्ने यहाँ को अटेरी ?

म मर्दा यही सोच मर्ला नमर्ला ?

र अर्को जुनी झन् कि बन्ला अटेरी ?

पुरानो नै नयाँ !! 82

पुराना कुरा मात्र देख्छन् सबैले ।

पुराना कुरा मात्र लेख्छन् सबैले ।

नयाँ छैन केही म नौलो नहेरूँ ?

नयाँ लेख्न थाले कि हेप्छन् सबैले !

उता पढ्छु यो रोष उस्तै पुरानो ।

यता पढ्छु यो प्रेम उस्तै पुरानो ।

घृणा पाप पुण्यादि माया वितृष्णा ।

सबैका सबै आज उस्तै पुराना ।

पुरानो भयो धर्म आस्था पुरानो ।

पुरानै भयो जन्म कालै पुरानो ।

म खोज्दैछु नौलो यहाँ के छ आज,

नयाँ शब्द आफैं म देखूँ पुरानो ?

थिए जो पुराना उही आज नौला ।

झनै पूर्व प्राचीन उस्तै सुनौला ।

जता हेर्न जाऊँ जता पढ्न थालूँ ।

उनै व्यास नै पो भए आज नौला ।

पात्रो 84

पात्रो छ तिम्रो ऋतु मास घुम्ने ।

त्यो चैत्र बैशाख छ फूल चुम्ने ।

मेरा सबै यी पल छन् वसन्त ।

माया म गर्नेछु यहाँ अनन्त ।

त्यो रात कालो दिन साँझ ढल्दो ।

धेरै भयो काम शरीर गल्दो ।

छैनन् यता रात बिहान साँझ ।

छैनन् हिजो भोलि सधैं छ आज ।

पर्खी बसौला युग रूप नौलो ।

के आउला खै युग यो सुनौलो ।

जाला कतै जीवन प्राण धर्को ।

पात्रो हटाऊ अब फेर अर्को ।

त्यो बुद्धको काल र कृष्णकाल ।

बित्यो गयो पुग्न सकिन्न हाल ।

बेकारमा टन्टन गर्छ घाउ ।

आऊ तिमी साथ मनेर आऊ ।

मेरो यहाँ को छ र जिन्दगीमा ।

तिम्रो कहाँ को छ र जिन्दगीमा ।

पात्रो बनाऔं अब एक राम्रो ।

यो मङ्सिरे मास सदैव हाम्रो ।